آرتیکولاسیون صدا و فن بیان( تلفظ درست حروف)

مسئله اساسی که اینجا توی آرتیکولاسیون صدا وجود داره، موضوع تلفظ‌ها و استفاده درست از صدامونه تا واژه‌ها به خوبی بیان بشن؛ تا بتونیم فن بیان خوب و تلفظ درستی داشته باشیم. یه مثال براتون می‌زنم تا متوجه بشید که آرتیکولاسیون چقدر مهمه. همین الان این کاری که میگمو انجام بدید: کلمه «پنالتی» یا «پنالت» رو بدون اینکه لب‌هاتون به هم بخوره بگید «پنالت». «هنالت» میشه، «هنالت»! می‌بینید؟ یا مثلاً کلمه «فواید»، جمع فایده‌ها؛ بدون اینکه دندون بالایی‌تون پشت لب پایین‌تون قرار بگیره، بگید «فواید». «هواید»! دیدین؟ یعنی شما از آرتیکولاسیون بیانی‌تون نمی‌تونید خوب استفاده کنید یا خوب ازش بهره نمی‌گیرید و حروفتون ناقص می‌مونه.

هر صدایی به وسیله تعامل بین قسمت‌های مختلف دهان و بینی که شکل می‌گیره، اگر عضلاتش خوب تقویت نشن یا حتی آسیب دیده باشن، یا عادت‌های گفتاری که داریم اگر نتونیم ازشون خوب استفاده کنیم، تلفظمون ناقص میشه. چند تا موضوع؛ مثلاً اگر بین دندون‌هاتون فاصله باشه، مخصوصاً بین دندون‌های جلوتون، وقتی شما می‌خواید حرف «سین» رو ادا کنید، «سین» چون هوا از بین دو تا دندوناتون عبور می‌کنه، «سین» زیبایی خودش رو از دست میده. اونایی که دندون مصنوعی می‌ذارن دیدید؟ تا یه مدتی بخوان اُخت بشن با دندون مصنوعی، خیلی جالب نمی‌تونن حرف بزنن یا حتی بعد از اینکه دندون مصنوعی می‌ذارن هم حرف زدنشون خیلی زیبا و شکیل و خوشگل نیست؛ اونم به خاطر اینه که همین آرتیکولاسیون بیانی‌شون به هم می‌خوره.