حذف عادت های گفتاری صدا

متن فایل صوتی بالا را در زیر بخوانید

آوا اجرا؛ سلام سلام به همه شما دوستان نازنینم. خدای بزرگ رو شکر می‌کنم که باز هم حیات در رگ‌های ما جاریست تا زندگی رو نفس بکشیم و این لحظات خوب و دقایق رو با آآموزش در کنار شما سپری کنیم. خیلی ممنونم بابت همراهی‌تون. کلی فایلای قشنگ و خوشگل ازتون دریافت کردم و واقعاً انرژی گرفتم که انقدر عاشقانه مشتاق آموزش هستید و برای پیشرفت خودتون قدم برمی‌دارید. چرا که تغییر بدون آموزش، بدون حرکت و بدون تغییر مدل‌های ذهنی اصلاً امکان‌پذیر نیست.

خب قرار شد که ما مجموعه آموزش‌ها و سلسله فایل‌های صوتی و آموزشی رو تقدیم‌تون کنیم با موضوع صدا. آقا من فایلای صوتی‌تونو که گوش کردم یه مسئله‌ای واقعاً بین همه این فایل‌های صوتی مشترک بود و اون هم عادت‌هایی بود که در صدا و در گفتار و بیان شما وجود داره و من امشب می‌خوام راجع به برخی از این عادت‌های اشتباه صحبت بکنم که با حذف این عادت‌ها می‌تونیم صدای بهتر و فن بیان قشنگ‌تری رو عرضه کنیم تا ارتباطاتمونخوشگل‌تر و شکیل‌تر بشه.

بیاید قبل از اینکه راجع به این موضوع صحبت بکنیم یه آزمایشی انجام بدیم. خواهشم ازتون اینه این آزمایشو انجام بدید. خیلی زمان‌تونو نمی‌گیره. یه لحظه موبایل‌تونو قفل کنید دوباره باز کنید، برید تو دفترچه تلفن‌تون، شماره تلفن پدر یا مادرتون رو از توی لیست دفترچه تلفن‌تون بیارید. من ۲۰ ثانیه صبر می‌کنم تا شما این کارو انجام بدید. خب ممنون که انجام دادین. اگر انجام ندادینم فایلو همین‌جا نگه دارید انجام بدید.می‌خوام شما و ذهنتون رو متوجه یک مسئله‌ای بکنم.

ببین من وقتی که بهتون گفتم برید و دفترچه تلفن‌تون رو باز کنید شماره پدر یا مادرتون یا یکی از دوستان‌تون رو بیارید، تمام این فرآیند به صورت خودکار انجام شد. یعنی شما حتی دقت نکردید که قفل موبایل‌تون رو چطور باز کردین، حتی دقت نکردین که دفترچه تلفن موبایل‌تون کجا هست، خیلی دقیق نشدید روی آیکونش که بخواید انتخابش کنید، حتی انگشت‌تون وقتی بین لیست‌ها رو ورق می‌زدین دقت نکردین که چقدر باید بره بالا؛ خیلی سریع یا خیلی تند همه این فرآیند به صورت کاملاً خودکار انجام شد.

ما خیلی از عادت‌هایی که در طول روز داریم به صورت خودکار انجام میشن. وقتی ما تصمیم می‌گیریم از خونه بریم بیرون و سوار ماشین‌مون بشیم و بریم سر کارمون یا هر جای دیگه‌ای؛ از لحظه‌ای که شما لباس می‌پوشید تا کفش می‌پوشید، درو قفل می‌کنید، سوار آسانسور میشید، از پله میرید بیرون، از حیاط میرید بیرون، سوار خودروتون میشید، تمام این فرآیند خودکاره. یعنی شما خیلی دقت آنچنانی ندارید.

برای همینه که گاهی اوقات کلیدتونو جا می‌ذارین، موبایل‌تونو جا می‌ذارید، بعد اون چیزی که می‌خواستید بپوشید رو نپوشیدید، خلاصه یه سری که وسط باید انجام می‌دادید و انجام ندادید بر حسب عادت؛ چون مغز میاد خیلی از رفتارهای روزانه‌ای که بارها تکرار میشه رو دیگه روش تمرکز و فکر نمی‌ذاره چون باید براش انرژی مصرف کنه و اون‌ها رو به صورت عادت اتومات انجام میده.

مقاله

۶ تمرین طلایی برای درمان قطعی صدای تو دماغی و افزایش رزونانس صدا

می‌خوام با این نکته‌ای که بهتون گفتم ذهنتون رو ببرم سراغ عادت‌هایی که به صورت صدایی در بیان ما وجود دارن. یعنی مثل همون باز کردن قفل موبایل که خیلی اوقات اتوماتیک داره انجام میشه، خیلی از عادت‌هایی که ما تو بیان‌مون هم داریم متأسفانه داره خودکار انجام میشه و ما آگاهی نداریم نسبت بهش.

خب حالا باید چیکار کنیم؟ ببین قدم اول اینه که بیاییم نسبت به این عادت‌ها آگاه بشیم. وقتی ما با آگاهی حرکت بکنیم اونوقت از حالت خودکار میایم بیرون و اونوقت دقیق میشیم روی اشکالات بیانی‌مون و این عادت‌ها رو می‌ذاریم کنار. خیلیا صداشون رو برای من فرستادن. من برخی رو ارزیابی کردم و تا اونجایی که مشکلات‌شونو گفتم و اون‌ها برگرفته از همین عادت‌هاست. می‌تونن این عادت‌ها رو بذارن کنار، عادت‌های بهتری رو برای صداشون جایگزین بکنن.

یادتون نره این عادت‌های کوچیک کوچیک کوچیک هستن که تبدیل به عادت‌های بزرگ میشن و وقتی این عادت‌های کوچیک کنار هم جمع میشن تبدیل میشن به یک رفتار، تبدیل میشن به یک پایداری. یعنی شما اگه الان یه سری رفتارها رو تو صداتون دارید، یک سری اشکالاتو دارید، اینا اول عادت‌های خیلی کوچولو کوچولو بودن بعد تبدیل شدن به یه عادت بزرگ و الان شما اون رو پذیرفتید به عنوان صداتون.

بیاید بهتر اینو براتون توضیح بدم. ما زمانی گرفتار عادت‌های بیانی یا صدایی میشیم که حافظه شنیداری‌مون تحت تأثیر قرار بگیره. یه بخشی ما توی مغزمون هست به اسم حافظه شنیداری. این حافظه شنیداری نقش مهمی ایفا می‌کنه که شما بیان خوبی داشته باشید چرا که شما با درک مطلب و با آنچه که می‌شنوید، فرایند فهم و درک موضوعات رو اونوقت در بیان‌تون خلاصه می‌کنید. اگر شما تلفظی دارید، لهجه‌ای دارید یا هر چیز دیگه‌ای، این برگرفته از همین حافظه شنیداریه.

حالا ما دو تا حافظه شنیداری داریم. حافظه شنیداری کوتاه مدت یا (Short-term Auditory Memory) یعنی حافظه شنیداری کوتاه مدت که این معمولاً چند ثانیه اطلاعات رو در خودش ذخیره می‌کنه. مثلاً وقتی شما به کسی میگید شماره تلفنتو بگو، این چند عدد اول رو تو ذهن می‌سپارید برای چند ثانیه و بعد سریع از ذهنتون می‌پره. حالا ما یه نوع حافظه شنیداری بلند مدت هم داریم که بهش میگیم (Long-term Auditory Memory) یعنی حافظه شنیداری بلند مدت که خب این دیگه این حافظه حالا مثلاً خاطرات‌تون، موسیقی‌ها، صوت کلمات و جملات رو در خودش ضبط می‌کنه.

پادکست با موضوع نقشه راه نفوذ در قلب و ذهن دیگران کلیک کن و گوش بده

می‌خوام بگم که اگر شما یه سری عادت‌های صدایی دارید اول رفته تو حافظه کوتاه مدت‌تون و بعد اومده تو حافظه بلند مدت‌تون ریشه دوونده و تبدیل شده به یک رفتار مثل لهجه‌تون. یعنی شما اونقدر این آواها و کلمات رو شنیدید الان رفته تو حافظه شنیداری و این تبدیل شده به یک لهجه که بعد سر فرصت اگر انشاءالله عمری باقی بود در مورد لهجه هم بیشتر با همدیگه صحبت می‌کنیم.

حالا ما باید بیایم حافظه شنیداری بلند مدتمون رو دستکاری کنیم و این عادت‌هایی که رفته توی ذهنمون رخنه کرده رو، اینا رو بریزیم دور و یواش یواش عادت‌های بهتری رو جایگزینش کنید. من چند تا عادت رایج رو در بین ویس‌های شما در بین صداهایی که ضبط کردید شنیدم. مثلاً یکیش این بود که اکثرتون یکنواخت و بدون ریتم حرف می‌زنید. یعنی ریتم خاصی توی بیان‌تون ندارید؛ سرعت کوتاه بشه، سرعت تند بشه، صدا بیاد پایین، صدا بره بالا، یه جای هیجان کار رو بیشتر بکنیم و خلاصه یه سری چیزایی که باعث بشه ما از یکنواختی خارج بشیم. این یه عادت بیانیه، ما باید اینو دور کنیم از خودمون.

یا یه عادت دیگه‌ای که خیلی در کلام‌تون رایج بود، خیلیاتون مشخص بود که موقع حرف زدن دهان‌تون رو خوب باز و بسته نمی‌کنین. این باز و بسته نکردن دهان باعث میشه که تلفظ‌ها و صدا خوب نباشه. بیاید من الان امتحان کنم اصلاً صدامو؛ دهنمو اگه خوب باز و بسته نکنم تقریباً یه چنین چیزی در میاد. یعنی نه تلفظ‌های خوبی شما از من می‌شنوید و نه من صدای قوی دارم. پس باید عادت بکنیم که دهان‌مون رو کامل باز و بسته بکنیم تا هم صدای قوی و رسایی داشته باشیم هم تلفظ‌ها و بیان واضحی داشته باشیم. اینم یکی دیگه از اون عادت‌های گفتاری بود که من توی ویس‌هاتون بسیار شنیدم.

عادت بعدی گفتاری بی‌حالی و با کسالت حرف زدنه. خیلی شل، خیلی بی‌انرژی؛ مثلاً من بهتون بگم که خب امروز می‌خوام راجع به عادت صداتون صحبت کنم، می‌بینید اگه من چقدر بی‌حال و بی‌انرژی حرف بزنم این بی‌حال و بی‌انرژی بودن روی شما هم تأثیر می‌ذاره؟ پس خواهشم ازتون اینه که از بی‌حالی و کسالت دور باشید و این عادت گفتاری رو از حافظه شنیداری‌تون بریزید دور.

خیلی عادت‌های اشتباه دیگه‌ای هست. من فعلاً فقط سه تاشو انتخاب کردم. حالا توی دوره‌های آموزشی دوستانی که تو فن بیان به سبک C.R.S شرکت کردن اونجا مفصل در موردش صحبت خواهم کرد و عادت‌های بیشتری رو اونجا با همدیگه مرور می‌کنیم. تمریناتی بهتون میدم که مطمئنم این تمرینات می‌تونه بهتون کمک بکنه

بیاین حالا یه دونه از این عادت‌هایی که من بهتون گفتمو بگیریم، یه دو تا تمرین براش انجام بدیم. من اینجا انتخاب کردم مثلاً عادت باز و بسته نشدن دهان رو و می‌خوام ۲ تا تمرین بهتون بگم. این دو تا تمرینو انجام بدید. مطمئنم کمک می‌کنه برای اینکه حافظه شنیداری‌تون این عادت رو بذاره کنار. دیگه الان حافظه شنیداری خیلیاهامون عادت کرده به اینکه دهان‌مون خیلی باز و بسته نشه موقع حرف زدن، حالا باید بیایم این عادتو از حافظه شنیداری بندازیمش دور. ۲ تا تمرین می‌خوام انجام بدم در کوتاه مدت جواب نمیده، هر وقت که آگاه شدید به صداتون – چون گفتم یکی از چیزایی که باعث میشه ما عادتمونو بذاریم کنار آگاهی در لحظه‌ست – در لحظه به صداتون آگاه بشید و این تمرینا رو انجام بدید.

تمرین اول : تمرین لب یا دهانِ «عمودی، افقی، غنچه»

اولین تمرین، تمرین لب یا دهانِ «عمودی، افقی، غنچه». خب عمودی، افقی، غنچه، عمودی افقی قنچه یعنی چی؟ شما اگر بگید «آ»، ببین دهانتونو کامل باز کنید، کامل فک پایین حرکت کنه بشه «آ»، دهانتون حالت عمودی می‌گیره به خودش. حالا اگه بگید «ای»، ببینید دهانتون بسته میشه میشه «ای». در حالت قنچه خواهی گفت «او»؛ او… حالا بگید آ، ای، او… آ، ای، او… آ، ای، او.

ما فقط با انجام دادن دهان عمودی افقی غنچه می‌خوایم به خودمون متذکر بشیم و اینو با حافظه شنیداری‌مون هی تلقین کنیم که آقا جون موقع حرف زدن دهانمو باز کن! ای مغز، ای حافظه شنیداری، نذار دهنم بسته بمونه! می‌خوام خوب حرف بزنم، دهانمو باز کنم. پس میشه عمودی افقی غنچه. اینو بارها تکرار کنید تا حافظه به این برسه که برای حرف زدن خوب باید دهان رو توی این سه وضعیت به خوبی باز بکنیم.

تمرین دوم: تمرین مشدد خوانی

اینجوری میشه: «خوردنّ تخمهّ یا آجیلّ مخصوصاً تخمه‌هاییّ کهّ پوستّ نازکیّ دارنّ…» این ببین مشددخوانیه. معمولی اینجوری میشه دیگه: «باعث میشه موقع شکستن و خوردن زیر دندونمون ریز بشن و وارد گلو و تارهای صوتی بشن که در گلو و تارهای صوتی خارش و سرفه ایجاد می‌کنن»؛ این میشه معمولی خوندن. اما مشددخوانی: «آبّ سردّ، جوشّ، هیچ‌کدومّ مناسبّ نیستندّ بلکهّ آبّ بایدّ بهّ صورتّ ولرمّ باشه». یه بخشی از همین کتاب باشگاه بیان‌سازی رو خوندم براتون.

ببینید ما داریم با این تمرین به مغزمون میگیم که مغز عزیز موقع حرف زدن عادت قبلی رو بذار دور و الان که می‌خوای حرف بزنی دهانو کامل باز و بسته کن. اینکه میگیم باز و بسته نه اونقدر که شکل و قیافه‌مون به هم بخوره، نه. منظورم اون که کاری بکنیم که ادای حروف و تلفظ به خوبی انجام بشه.

تمرین سوم: تمرین لب خوانی

یه بازی دیگه هم می‌تونید برای این کار انجام بدید اینه که یه جمله‌ای رو انتخاب بکنید، بگید بدون اینکه صدایی از دهنتون خارج بشه فقط با حرکت زبون و لب؛ اینو برای دوست‌تون، خانواده‌تون یا یکی از فرزندان‌تون انجام بدید ببینید می‌تونه حدس بزنه شما چی گفتید یا نه.

خیلی ممنونم از همراهی‌تون. اینم یک فایل در مورد عادت‌های گفتاری مخصوصاً در مورد صدا که امیدوارم اول آگاه بشید. ما اینجا صحبت کردیم که به عادت‌های صدایی آگاه بشیم بعد بیایم حافظه بلند مدتمون رو دستکاری کنیم با یه سری تمرین‌هایی که دادیم. ۳ تا تمرین بهتون دادم که برخی از عادت‌های گفتاری رو هم بهتون گفتم دیگه؛ مثلاً یکنواخت صحبت کردن، باز و بسته نشدن خوبِ دهان، بی‌حال و بی‌انرژی صحبت کردن؛ این‌ها بخش‌هایی از اون تمرینات بود که توی دوره‌های آموزشی مفصل راجع بهش صحبت می‌کنم. دقایق خوبی براتون آرزو می‌کنم. خیلی دوستون دارم. مراقب خودتون باشید. خداحافظ.